Sabahları bir şehirde uyanmak zordur bazen...Öyle bir günüdür ki şehrin sana yer yok zannedersin...Herşey üstüne üstüne hücum eder, daralır, bunalırsın...İşte ben de bir kaç gündür böyleyim...Sanki burada bana yer yokmuş gibi...Sanki bu şehir benim ondan gideceğimin farkındaymış ve buna kendimi hazırlamam için bana bunu yapıyormuş gibi...

Askerlik günlerime bu gece 24 ü vurduğunda 39 gün kalmış olacak...Askerin şafak sayması gibi bu...Kendim hariç herkesi düşünüyorum...39  gün sonra ben burada olmadığımda bıraktığım boşluğun etkileyeceği insanları düşünüyorum...Beni onların neler yaşayacağını tahmin etmek üzüyor en çok...Geride kalacak herşey için endişelerim çıkıyor ortaya...Zira o kadar bana bağlanmış ki herşey...Zinciri tutan yegane halka ben olmuşum farkında olmadan...Bir çoğunun dayanak noktası, hayatının fikir babası, herşeyin planlayıcısı...İçimdeki hissiyatı yazmak itemiyorum...Zira deşifre oldukça daha bir gizli kapaklı olmaya başlıyor içimdeki ben...Sanki yeter diyor, anlatma bizi...Birtek biz bilelim, üzüntümüz dışa yansımasın, kimse görmesin, içimize ağlayalım...

Okuduğum bir anı, bir asteğmenin, şehit bir asteğmenin günlüğünden bir parça...

İşte böyle...Devamı yok...

Yorum (0) Yorum yaz! Arkadaşına Gönder!

0 yorum yazılmıştır