Artık kimse mektup yazmıyor, posta kutularında sadece faturalar...En azından benimki öyle...Bir mektup almayalı ya da birine mektup yazıp, gönlümü de içine koyup kapattığım bir zarfta göndermeyeli çok oldu...Maillerle avunur olduk, bu da güzel elbet ama asla aynı değil...Belki çok fazla eskiye bağlıyım, haklıyım, beni ve bizi eskiye bağlı bırakan o kadar çok şey varken nasıl böyle olmasın ki? Sesimin yankılandığını hissediyorum aklımdaki odasının duvarlarında,  o odada konuşuyor, ben dinleyip yazıya döküyorum sanki...Neden bu kadar değişti herşey, bu kadar çabuk olmak zorunda mıydı? Konuşmadan anlatmak, gözlerde saklanıp, gözlerde bulunmak, bir bakışın binlerce kelimeyi içine sığdırdığı zamanları yaşamak, aşkı da, dostluğu da yüreğinden gelerek yaşamak, hiçbir zerre çıkar gözetmeden...Yağmur içime yağıyor sanki bugün, oysa bir damlası bile değmedi üzerime, camdan baktığım ıslak sokaklar, bu gri bulutlar,  sanırım bu gün değişmeyen eski zamanlardayım...

Yorum (0) Yorum yaz! Arkadaşına Gönder!

0 yorum yazılmıştır