Hayatım boyunca genelde kısa dönemli hasretler yaşadım ve bunların başında baba hasreti gelirdi...Çocukluğumda babam hep yolda olduğundan en çok onu özlerdim...Sabah yoldan gelir, okul günüm değilse beraber kahvaltı ederdik ve o yatardı, akşam ki uzun yolculuğuna sermaye toplamak için...Okul günleri o geldiğinde okulda olduğumdan ancak geldiğimde görürdüm, odasında uyurken saatlerce yanında otururdum...O zamanlar otobüsler tek kaptandı, uyumaktan başka çaresi yoktu elbet... Bazen özlemim öyle kabarırdı ki okulda saklı saklı ağladığım olurdu...Çocukça çabalarla çareler aramaya koyulurdum daha az hasret çekmek için ama bulduğum hiçbir çare kar etmezdi...Bazen yalvarırdım baba beni de götür diye, gider otobüse saklanırdım...Götürmem demezdi asla, ama istemezdi bu işe bu yaştan alışıp sevdalanmamı...Haklıydı da...

Büyüdük, yıllar geçti, aynı mesleğe başladık...Gece yolculuklarıydı en sevdiğim...Çoğunun uyuduğu saatleri yaşamak çok güzel gelirdi bana...İçinden geçtiğimiz köyler, kasabalar, şehirler uyurdu...Uzakta beliren ya da yanından geçtiğimiz ışık gelen evlerdekiler acaba niçin uyanıktırlar diye düşünürdüm hep, mutlu mudurlar, değil midirler,  ne yer ne içerler, dertleri, hasretleri var mıdır?...Sonraları uzun süren yolculuklarda evi, annemi, kardeşimi özlemeye başladım ve rahat yatağımda uyumayı...Yine kendimi avutacak şeyler aramaya başladım hasreti unutmak için...Ama olmuyordu, unutmak ne mümkün...Sonra birini sevdim, bağlandım...Ayrı kaldıkça özlemim arttı, özlemim arttıkça işime hevesim azalmıştı...Sonra bir gün bitti...Öyle sevmiştim ki ayrıldığımda üzüntüden bir gecede saçlarımın bir bölümü ağarmıştı, oysa ben bunlar filmlerde olur sanırdım...Anladım ki hasret çekmemenin tek çaresi sevmemekti birini ya da birilerini, bağlanmamaktı...Ve yine anladım ki bu imkansızdı...Bunun bir yolu, bir tesellisi yoktu...Özlemekse yapman gereken özleyecektin...Özleyecektin ki hasretin güçlensin, yenilmesin özlemekten bıkmaya, yorulmaya...

Özleyecektin ki kavuşmanın anlamı olsun, bedel olsun tüm o ayrı zamanlara...Ve özleyecektin ki ayrı geçirdiğin onca zamanın beraber olduğun kısacık zamanlara kattığı değer büyük olsun...Ve saçlarımdaki ak o özlemlerden bir hatıra olarak kaldı hep...Hatta ne zaman kuaföre gitsem ''Boyayalım abi şu akları, bu yaşta olmuyor'' der kuaförüm...Hayır derim, tamamı ağarana kadar kalacaklar...Çünkü onlar bana hasretin, sevmenin ne denli güçlü olduğunun hatırası...

Yorum (2) Yorum yaz! Arkadaşına Gönder!

2 yorum yazılmıştır

Yazan:Nur | Tarih: 2008-04-29 12:46:43
Konu: Teşekkürler

Sevmenin bir yanı uzaktada olsa yanında hissetmekse siz dostlarımızın desteği bize güç veriyor.Yüreğinize sağlık..

Bağlantı »

Yazan:KOMUTAN | Tarih: 2008-04-28 19:54:16
Konu: HASRET

Ben senin yanındayken boşunamı her dakika saatin yelkovanına bakıyorum kadınn.Oysa yaşadığım yerde günlerin adı dahi yok...Teşekkürler kaptan,yüreğine sağlık...Üçyüz kilometre D harfi çizdikte,arkamızda bıraktığımız H harfini bilemedik..Teşekkürler kaptan mesaj alındı,teşekkürler kardeşim,sırdaşım arkadaşım...

Bağlantı »