Sayılı gün çabuk biter derler hep, şimdilik bu doğru...Gitmeme 21 gün kaldı...Asla saymayacağım diye söz versem de kendime, tutamadığım sözler dolabındaki  yerini aldı sanırım bu sözüm de...Dolap o kadar ıssız ki, zira verdiği sözleri yerine getiren bir adamım, yapmazsam uykularım kaçar, darlanırım...Tutamadıklarım hep kendime verdiğim sözler, ihmal ettiğim kendime...Bakıyorum da hayatıma kendim için yaptığım o kadar az şey var ki...Ve hepside hayal ettiğim hayata dair...Zaman zaman gerçeğe dönüşen ve bir şekilde hüsranla biten...
            Böyle günlerde  anlıyor insan zamanın değerini, bazen geçsin diye dua ettiğin bazen de geçmesin, bitmesin diye uğraştığın...Fazla melankolik ve biraz da duygukolik oldum bu ara...Herşeyin tadını bir başka almaya çalışıyorum, bir daha bir daha yapmaya çalışıyorum neyi yapmayı seviyorsam...Mesela az önce odamın balkonundan baktım her gece yaptığım gibi uzaklarda karşı dağdaki yanan birkaç ışık hüzmesine...Derin bir nefes çektim yağmurun havasından, bir nefes, bir nefes daha...Sonra her gece düşündüğüm gibi düşündüm, o dağda gördüğüm ışıkların ne olabileceğini, henüz uyumamış bir kaç evin mi yok sa herhangi bir aydınlatma direğinin mi ışığı acaba?..Oldum olası severim dağları, onları seyretmeyi, onlardan seyretmeyi, uzakları, uzak olmayan ufukları...Sevmediğim uzakta olmak, birilerinden, yanında olmak istediğim birilerinden uzak olmak...Çok yaşadığım ama asla alışamadığım o garip hüzün yüklü duygu, içime bir anda çöreklenen, omuzlarımı düşüren...Uyku bastırdı artık, bu yazıya bir nokta koymanın vakti geldi...

Yorum (0) Yorum yaz! Arkadaşına Gönder!

0 yorum yazılmıştır